پویش عجیب قطع داوطلبانه اینترنت
مطالبه مردمی یا فرار از پاسخگویی به بحران کیفیت؟
پایگاه خبری افق و اقتصاد-در روزهایی که میلیونها کاربر از کندی، اختلال، قطعیهای مکرر و کاهش کیفیت دسترسی به اینترنت گلایه دارند، شکلگیری پویشی با عنوان درخواست داوطلبانه برای قطع اینترنت بیش از آنکه نشانه یک مطالبه عمومی باشد، بسیاری را با یک پرسش جدی روبهرو کرده است: چه اتفاقی افتاده که در میانه نارضایتی کاربران، ناگهان صدایی برای حذف همان اینترنت نیمبند موجود بلند شده است؟
به گزارش پایگاه خبری افق و اقتصاد ؛ ساعاتی پس از ابلاغ مصوبه رئیسجمهور برای بازگشت اینترنت بینالملل به وضعیت قبل از دیماه ۱۴۰۴، صالح اسکندری، عضو جبهه شریان، در کمپینی مردمی در پنل تعاملی فارس با انتشار نامهای سرگشاده به وزارت ارتباطات، خواستار فعالسازی قابلیت مسدودسازی انتخابی اینترنت بینالملل برای کاربران شد.
کاربران این پویش معتقدند که در شرایط کنونی، باز بودن مسیر اینترنت بینالملل به معنای باز گذاشتن درهای ورود بدافزارهای هکری، نرمافزارهای رهگیری موقعیت و پنجرهای برای نفوذ به اطلاعات شخصی و حریم خانوادهها است، لذا این درخواست سه هدف اصلی را دنبال میکند، صیانت از حریم خانواده، امنیت شغلی و جانی نخبگان و ایجاد فیلتر انتخابی.
این کمپین از وزیر ارتباطات درخواست دارد تا طی یک دستورالعمل فوری، اپراتورهای همراه و شرکتهای اینترنت خانگی موظف شوند که گزینه قطع مسیر بینالملل را در پنل کاربری اضافه کنند و امکان تفکیک صورتحساب بین مصرف اینترنت داخلی و بینالملل فراهم شود تا کاربرانی که صرفاً از اینترنت ملی استفاده میکنند، مشمول هزینه سرویسهای خارجی نشوند.
کاربران، صاحبان کسبوکارهای آنلاین، دانشجویان، پژوهشگران و فعالان حوزه فناوری، ماههاست از شرایط ارتباطی کشور انتقاد میکنند.
بسیاری از خدمات بینالمللی با دشواری قابل دسترس هستند و کیفیت ارتباطات بارها مورد اعتراض قرار گرفته است.
در چنین فضایی، انتظار میرفت مطالبات عمومی حول بهبود کیفیت، افزایش سرعت و رفع اختلالها شکل بگیرد؛ نه آنکه پویشی برای قطع کامل دسترسی مورد توجه قرار گیرد.
مطالبه مردم اینترنت بهتر است، نه اینترنت کمتر
واقعیت این است که بخش بزرگی از جامعه اینترنت را نه یک ابزار لوکس، بلکه بخشی از زیرساخت زندگی روزمره میداند.
از فروشگاههای کوچک اینترنتی گرفته تا برنامهنویسان، تولیدکنندگان محتوا و فریلنسرها، هزاران شغل به کیفیت و پایداری ارتباطات وابستهاند.
در چنین شرایطی، منتقدان میپرسند چگونه ممکن است در حالی که کاربران برای دسترسی پایدارتر تلاش میکنند، گروهی به دنبال حذف همان دسترسی محدود موجود باشند؟ آیا این پویش بازتاب یک مطالبه فراگیر است یا صدای اقلیتی که نگاه متفاوتی به آینده فضای دیجیتال کشور دارند؟
چه کسانی از تداوم وضعیت فعلی سود میبرند؟
یکی از بحثبرانگیزترین پرسشها، موضوع منافع اقتصادی نهفته در فضای محدود و پرابهام اینترنت است. هرچند هیچ مدرک قطعی برای ارتباط افراد یا گروههای خاص با این پویش منتشر نشده، اما این پرسش همچنان در افکار عمومی مطرح است که آیا اقتصاد شکلگرفته پیرامون محدودیتها، از ادامه این وضعیت منتفع میشود؟
کاربران در شبکههای اجتماعی بارها این سؤال را مطرح کردهاند که چرا هر بار بحث بهبود دسترسی و افزایش کیفیت اینترنت مطرح میشود، جریانهایی در جهت توجیه محدودیتها یا عادیسازی وضعیت موجود فعال میشوند.
پرسشی که تاکنون پاسخ شفاف و قانعکنندهای برای آن ارائه نشده است.
خاموش کردن صورت مسئله
بسیاری از کارشناسان معتقدند مشکل اصلی کشور کمبود تقاضا برای اینترنت نیست؛ بلکه ضعف کیفیت، ناپایداری و نارضایتی گسترده کاربران است.
از این منظر، پویشهایی از جنس قطع داوطلبانه اینترنت نه تنها پاسخی به مشکلات موجود نیستند، بلکه ممکن است افکار عمومی را از مطالبه اصلی منحرف کنند.
منتقدان میگویند به جای آنکه درباره کیفیت ارتباطات، سرعت دسترسی، توسعه زیرساختها و رفع موانع موجود گفتوگو شود، ناگهان بحث بر سر حذف یا محدودتر کردن دسترسیها شکل میگیرد؛ گویی سادهترین راهحل برای حل یک مشکل، پاک کردن خود مسئله است.
پویش قطع داوطلبانه اینترنت هرچند ممکن است حامیان خود را داشته باشد، اما یک واقعیت را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرده است؛ شکاف میان دغدغههای واقعی کاربران و روایتهایی که تلاش میکنند محدودیت را بهعنوان یک انتخاب مطلوب معرفی کنند.
تا زمانی که این شکاف توضیح داده نشود، این پرسش همچنان پابرجا خواهد ماند: مردم اینترنت بهتر میخواهند یا اینترنت کمتر؟
لازم به ذکر است از این پویش تا لحظه انتشار این خبر حدود ۵۵۶ حمایت شده است.
