تولیدکنندگان فولاد آلیاژی خواستار معافیت از خاموشی‌های زمستانی شدند
پایگاه خبری افق و اقتصاد – انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی در نامه‌ای به مقام‌های دولت هشدار داد که اعمال محدودیت انرژی بر این صنعت، تولید مواد اولیه صنایع کلیدی از جمله خودروسازی، نفت و نیروگاه‌ها را با بحران روبه‌رو می‌کند.
به گزارش پایگاه خبری افق و اقتصاد، انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی در نامه‌ای به معاون اول رئیس‌جمهور و وزرای صمت، نفت و نیرو، خواستار معافیت کامل این صنعت از محدودیت‌های انرژی در فصل سرد سال جاری شد و هشدار داد که «یکسان‌انگاری صنعت فولادهای آلیاژی و خاص با فولادهای کربنیِ ساختمانی» در اعمال خاموشی‌ها خطایی راهبردی است؛ چرا که هرگونه قطعی گاز و برقِ صنعت فولاد آلیاژی، علاوه بر تحمیل خسارات سنگین به کارخانجات این حوزه، شریان تأمین مواد اولیه صنایع استراتژیک کشور نظیر خودروسازی، نفت و نیروگاه‌ها را با بحران جدی مواجه خواهد ساخت.
این انجمن در ابتدای نامه خود با اشاره به چالش‌های تامین انرژی، بر لزوم پرهیز از سیاست‌های یکسان در اعمال محدودیت‌ها تاکید کرده و آورده است: «صنعت فولاد کشور در سال‌های اخیر با چالش‌های جدی در زمینه تامین پایدار انرژی، به‌ویژه در فصول اوج مصرف روبرو بوده است. با این وجود، اتخاذ سیاست‌های یکسان و بدون در نظر گرفتن تفاوت‌های ساختاری در زمینه اعمال محدودیت‌های انرژی، می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری برای بخش‌های حساس و استراتژیک این صنعت و همچنین کلیت اقتصاد کشور در پی داشته باشد. در همین راستا، انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی ضمن تبیین پیچیدگی‌های منحصربه‌فرد و حساسیت‌های تولید فولادهای آلیاژی، مؤکداً درخواست دارد که واحدهای تولیدکننده فولادهای آلیاژی و خاص از هرگونه محدودیت برق و گاز در فصل سرد سال جاری به طور کامل معاف شوند.»
این انجمن در تشریح تفاوت‌های فنی و خطرات ناشی از قطعی برق و گاز در این صنعت متذکر شده است: «تولید فولادهای آلیاژی در قیاس با فولادهای کربنیِ ساختمانی و متداول، از یک فرآیند پیچیده و پیوسته متالورژیکی برخوردار است که کوچک‌ترین وقفه یا اختلال در تامین انرژی آن، منجر به بروز خسارات سنگین و در برخی موارد غیرقابل جبران به تجهیزات و جریان تولید می‌گردد. در این فرآیند، حفظ دماهای کاملاً کنترل‌شده در کوره‌های ذوب، زمان‌بندی بسیار دقیق در تجهیزات متالورژی ثانویه و انجام عملیات حرارتی مستمر، امری اجتناب‌ناپذیر است. در حالی که عملیات ذوب در تولید فولادهای کربنی عموماً در بازه زمانی کوتاهی (یک الی دو ساعت) محقق می‌شود، تولید فولادهای آلیاژی مستلزم صرف زمان بسیار طولانی‌تر، کنترل دقیق متغیرهای ترمودینامیکی و افزودن عناصر آلیاژی با درجه حساسیت بالا است. قطع جریان برق و گاز، نه‌تنها شوکی ویرانگر بر خطوط تولید فولادهای آلیاژی وارد ساخته و موجب تخریب شدید تجهیزات دیرگداز و دیواره‌های نسوز کوره‌ها می‌شود، بلکه افت فشار گاز یا قطع برق می‌تواند به انجماد مذاب در پاتیل‌ها بینجامد که تخلیه و راه‌اندازی مجدد آن‌ها، علاوه بر توقف طولانی‌مدت تولید، خسارات مالی هنگفتی را به این کارخانجات تحمیل می‌نماید. بر این اساس، ماهیت پیوسته و پیچیده این صنعت، مستلزم مصونیت کامل از محدودیت‌های شبکه انرژی است.»
انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی در ادامه، با بررسی موضوع از منظر اقتصاد کلان و وابستگی صنایع گلوگاهی به فولادهای آلیاژی، تصریح کرده است: «از منظر اقتصاد کلان و نیازهای صنعتی کشور نیز، مقتضی است نگاهی استراتژیک و متفاوت به صنعت فولاد آلیاژی معطوف گردد. ایران در شرایط کنونی با مازاد تولید در بخش فولادهای کربنی و ساختمانی مواجه است و اعمال محدودیت‌های انرژی برای کارخانجات تولیدکننده این نوع فولادها، اگرچه در جای خود اقدامی مخرب و نادرست ارزیابی می‌شود، اما کشور را با بحران کمبود مواجه نخواهد ساخت. اما در حوزه فولادهای آلیاژی، شرایط کاملاً متفاوت است؛ کشور در این بخش با کمبود مواجه بوده و وابستگی به واردات احساس می‌شود. این در حالی است که صنایع گلوگاهی و حساس کشور از جمله خودروسازی، ماشین‌سازی، نفت، گاز و پتروشیمی، نیروگاه‌سازی، لوازم خانگی، کشتی‌سازی و …، وابستگی مطلق به تامین فولادهای آلیاژی دارند. این محصولات، واجد ماهیتی استراتژیک و غیرقابل جایگزین بوده و چنانچه ارتقای سهم ساخت داخل در سایر صنایع حساس و استراتژیک مدنظر باشد، نیاز به تولید فولادهای آلیاژی در کشور در سال‌های آتی به مراتب افزایش خواهد یافت. لذا، اعمال کوچک‌ترین محدودیت انرژی برای کارخانجات فولاد آلیاژی، ضربه‌ای مهلک و غیرقابل جبران به اقتصاد کشور وارد خواهد ساخت.»
این تشکل تخصصی در خصوص نسبت مصرف ناچیز انرژی به خلق ارزش افزوده بالا در صنعت فولاد آلیاژی یادآور شده است: «در شرایط ناترازی انرژی، اِعمال محدودیت برای صنعت فولاد آلیاژی – که کل تولید آن سهم بسیار ناچیزی از مصرف انرژی کشور را به خود اختصاص داده اما ارزش افزوده فوق‌العاده بالایی را خلق می‌نماید – یک خطای راهبردی به شمار می‌رود. در حقیقت، می‌بایست فصل نوینی در صنعت کشور تحت عنوان فولاد آلیاژی گشوده شود و از یکسان‌انگاری فولادهای آلیاژی و فولادهای کربنی اجتناب گردد. تداوم تولید در این بخش، تضمین‌کننده پویایی و استمرار فعالیت سایر صنایع کلیدی کشور است.»
