بی ثباتی، نان نمی شود

الهه فابریکی اورنگ
پژوهشگر اقتصاد و مدیریت

پایگاه خبری افق و اقتصاد _ سال‌هاست که در مسیر پژوهش‌های اقتصادی، دغدغه‌ی من همواره یافتنِ راهی برای ثباتِ معیشت و پیشرفتِ ایران بوده است. در این سال‌ها، نه تنها در محیط های اجرایی، دانشگاه و سر کلاس‌ها، که در «هم‌نشینی»، «هم‌سفره شدن» و «هم‌مسیر شدن» با اقشار مختلف مردم، از نزدیک دریافتم که چه جریان‌های پنهان و آشکاری در لایه‌های زیرینِ زندگی‌ها در حال حرکت است. این تجربه‌های نزدیک، به من نشان داد که آنچه بیش از هر چیز بر اقتصادِ یک کشور سایه می‌افکند، نه فقط اعداد و ارقام، که «امنیتِ روانی» و «امید به آینده» است.

در چنین شرایطی که دشمنانِ خارجی با تمام توان به‌دنبالِ ضربه زدن به ارکانِ ثبات، عقلانیت و صحتِ سیاست‌گذاری‌های کلان در کشور هستند، جای تأملِ عمیق است که چرا برخی رویکردهای داخلی، خواسته یا ناخواسته، به‌گونه‌ای پیش می‌روند که گویی هم‌نوا با همان جریان‌هایِ فشارِ خارجی، بر طبلِ ناآرامی می‌کوبند؟ از منظرِ علم اقتصاد، تداومِ التهاب‌آفرینی در داخل، دقیقاً همان هدفی را محقق می‌کند که در استراتژیِ بی‌ثبات‌سازیِ دشمن تعریف شده است. نمی‌توان از توسعه حرف زد، اما هم‌زمان با راهبردهای تنش‌زایی که انگیزه و تلاشِ فرزندانِ این سرزمین را فرسوده می‌کند، همراهی کرد.

از سوی دیگر، با توجه به این واقعیت‌ها، از مدافعانِ این رویکردهای پرالتهاب، این پرسشِ کارشناسی مطرح است: راهکارِ عملی و علمی شما برای بهبودِ شاخص‌های اقتصادی، توسعه‌ی پایدار و ارتقای سطح زندگی مردم در بسترِ چنین رویکردی چیست؟ بسیار مشتاقیم بشنویم که چگونه قرار است در فضایِ پرچالش و بی‌ثبات، رفاهِ عمومی ایجاد شود؟ اگر نسخه‌ای برای گذار از مشکلات در اختیار دارید، ارائه دهید تا جامعه‌ی علمی و مردم، بهره‌مند شوند.

به عنوانِ «جامعه علمی اقتصاد»، باورِ قلبی و پژوهشی ما این است که ایران برای عبور از گردنه‌های سخت، بیش از هر زمان دیگری به «عقلانیت» نیاز دارد. ما معتقدیم دفاعِ واقعی از منافعِ ملی، دفاع از «زندگی»، «آرامش» و «آینده‌سازی» است. مسیرِ پیشرفت، از دلِ تصمیماتِ سنجیده و دور کردنِ کشور از چرخه بحران‌های پی‌درپی می‌گذرد. بر این اساس، اهتمامِ نهادهای تصمیم‌ساز باید معطوف به تقویتِ زیرساخت‌هایی باشد که در آن، مردمِ این سرزمین، به‌ویژه نسل‌های جوان، فرصتِ برنامه‌ریزی برای فردایِ خود را داشته باشند. ایران امروز بیش از هر چیز به تدبیر برای بازگشت به مسیرِ آرامش و توسعه نیاز دارد.